Prolog

  Zadziwi Was fakt, że nie jestem jakaś wyjątkowo piękna. Wyglądam jak zwykła, niewyróżniająca się w tłumie nastolatka w tym wieku; średniego wzrostu, średniej wagi, średniego wyglądu.
Chłopcy wcale do mnie nie zagadują na każdej z przerw w szkole, jestem omijana wielkim łukiem, bo uchodzę powszechnie za dziwaczkę, oraz wielką kujonkę.
Nie należę do najlepszej elity w szkole, w której skład wchodzą cheerlederki, piłkarze, szkolni przystojniacy i wyszpachlowane laski, które na każdym kroku muszą pokazać czym Bóg je wynagrodził.
Może dlatego, że noszę okulary, ponieważ mam wadę wzroku, nie mam markowych ciuchów, ubieram się tak, jak powinna ubierać się wzorowa uczennica, oraz mam nienaganne stopnie?
Tak, myślę że to właśnie o to chodzi.
  Jeśli nie masz zapewnionych powyższych luksusów, jesteś nikim. Nie istniejesz, a właściwie to istniejesz ale w najgorszym stopniu tego słowa.
Zawsze znajdzie się temat do drwin, śmiechów na mój temat. Właściwie to już się do tego przyzwyczaiłam. Straciłam nadzieję na... lepsze jutro. Zawsze będzie tak samo, zawsze będą tą kujonką, która nie wychodzi na różne, wielkie imprezy organizowane bez powodów, na które chodzą sami popularni ludzie ze szkoły.
  Zawsze będę tą szarą, brzydką Lessli, która na każdej przerwie siedzi gdzieś na uboczu i podśpiewuje swoje ulubione piosenki, z malutką nadzieją, która siedzi gdzieś w niej, głęboko zakopana, że kiedyś spełni swoje największe marzenie. Aby ktoś w końcu ją zauważył.